ΜΕ ΛΕΝΕ ΕΡΝΕΣΤΟ (INFANCIA CLANDESTINA / CLANDESTINO CHILDHOOD)

Σκηνοθεσία: Μπέντζαμιν Αβίγια
Παίζουν: Τέο Γκουτιέρεζ Μορένο, Ναταλία Ορέιρο, Ερνέστο Αλτέριο, Σέζαρ Τρονκόσο, Κριστίνα Μπανέγκας
Διάρκεια: 112’
2011

Στην κούνια το άμορφο μωράκι κλαίει. Μα δε χρειάζεται να βιάζεται. Σιγά σιγά θα αρχίσει να αποκτάει τη μορφή του. Θα ψελίσσει τα πρωτα λόγια, θα σηκωθεί διστακτικά στα δυο του και έπειτα θα περπατήσει, θα τρέξει, θα πάει στο σχολείο, θα πρωτοερωτευθεί και πριν να το καταλάβει θα είναι ήδη μεγάλος.

Ο μικρός Ερνέστο αυτή τη διαδρομή ακολουθεί. Που είναι κοινή για όλους μας αν και με παραλλαγές ατέλειωτες. Πρώτες νυχτερινές βόλτες με τους αγαπημένους του γονείς και ξάφνου ο πατέρας γονατίζει πληγωμένος από σφαίρες. Ανταπαντά στους παρακρατικούς – ορθάνοιχτα κοιτούνε τα μάτια του μικρού. 

Σύντομα θα μάθει να μιλά, να λέει τα ισπανικά με την προφορά της Κούβας. Φυγάς εκεί, πολιτικοί πρόσφυγες οι γονείς, στα έντεκά του θα επιστρέψουν στην Αργεντινή όπου ο δικτάτορας Βιντέλα «εξαφανίζει» κόσμο.

Τα παιδιά στα παιδικά δωμάτια έχουνε παιχνίδια. Στου Ερνέστο έχει πολυγραφημένες προκηρύξεις και τα κουτιά με τα σοκολατάκια κρύβουνε σφαίρες. Άλλα παιδιά παρακαλούνε να τους χτίσουνε ένα δεντρόσπιτο. Για τον Ερνέστο πίσω από τις κούτες βρίσκεται η κρύπτη του αν τυχόν εισβάλλει η αστυνομία.

Στο σχολείο τα παιδιά γιορτάζουν τα γεννέθλιά του. Και το όμορφο κορίτσι αγαπάει τον Ερνέστο. Όμως ο Ερνέστο δε γιορτάζει τοτε. Και τον λένε Χουάν.

Η παρανομία τον ακολουθεί, όπως και τους αντάρτες πόλεων γονείς του. Για κάποια παιδιά τα σοκολατάκια δεν είναι γλυκά. Πέφτουν, πέφτουν οι σφαίρες και οι φύλακες άγγελοι της παιδικής ηλικίας ματώνουν και συντρίβονται στο έδαφος. Ο εντεκάχρονος Ερνέστο θα σηκωθεί από την καρέκλα του βασανιστή. Και θα είναι ήδη άντρας, με το όνομα Χουάν και τις γροθιές σφιγμένες. 

Υπέροχα, πραγματικά υπέροχα, κινηματογραφημένη η ταινία, βασίζεται στις πραγματικές αναμνήσεις του σκηνοθέτη από όταν ήτανε παιδί τη δεκαετία του ‘70 στην Αργεντινή. Μια ταινία διδακτική για εμάς που μόνο στα πληκτρολόγια φαντασιωνόμαστε επαναστάσεις.

Αλλού τα παιδιά μεγαλώνουν πριν την ώρα τους. Ενώ εδώ οι ενήλικες παίζουμε και παίζουμε και συνεχίζουμε να παίζουμε τα παιχνίδια μας με πάθος τέτοιο που αρμόζει μονάχα στα παιδιά.

Αξιολόγηση: * * * *  (4)

Δημήτρης Δρένος

δημοσιεύθηκε στο Φιλμ Νουάρ, 17/5/2013

Ο ΕΚΔΙΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ (I COME WITH THE RAIN)

Σκηνοθεσία: Τραν Αν Χουνγκ
Παίζουν: Τζος Χάρτνετ, Τραν Νου Γιεν-Κχε, Μπγιουν-Χουν Λι, Ηλίας Κωτέας, Σον Γιου
Διάρεια: 114’
2009

Ο εκδικητής της βροχής. Χμμ… Όσο και αν ψάξει κανείς αυτή την ταινία, πουθενά δε θα βρει τον εκδικητή που επαγγέλλεται ο ελληνικός της τίτλος. Θα βρει ωστόσο βροχή κάμποση και υγρασία, άλλοτε από τα νερά, άλλοτε από το αίμα. Εκδικητής πάντως δεν υπάρχει, έψαξα πολύ και δεν τον βρήκα. Υπάρχουν ωστόσο άλλα, αρκετά.

Υπάρχει ο γέρος ιδιοκτήτης της μεγαλύτερης βιομηχανίας φαρμάκων του κόσμου, ο οποίος κάποτε είχε παραμελήσει πολύ το γιο του. Και τώρα που αυτός αγνοείται, προσλαμβάνει τον Κλάιν να βρει τα ίχνη του. Υπάρχει ο Κλάιν. Παλιότερα ήταν αστυνομικός στο Λος Άντζελες. Αποστρατεύτηκε όμως από το σώμα όταν συνέλαβε και σκότωσε έναν κατά συρροή δολοφόνο. Ο λόγος; Θέλοντας να μπει στο μυαλό του δολοφόνου, «μολύνθηκε» η ψυχή του. Υπάρχει ο σφαγέας. Ο σφαγέας – καλλιτέχνης. Δολοφόνησε 24 ανθρώπους και με τα ακρωτηριασμένα μέλη τους έπλασε γλυπτά γκροτέσκα και αποτρόπαια, μα διάολε, παράταιρα γοητευτικά. Υπάρχουν και οι Φιλιππίνες. Η πολυπληθής χώρα, η μουσκεμένη από τις τροπικές βροχές. Εκεί ο απολωλός γιος του βιομηχάνου είχε χτίσει ένα ορφανοτροφείο. Οι φήμες λένε πως αυτό δεν άρεσε στα πλούσια αφεντικά. Τον σκότωσαν με σφαίρες.

Υπάρχει και η πόλη-κράτος του Χονγκ Κονγκ. Εκεί έχει ουρανοξύστες και λεφτά. Εκεί συγκρούεται ο αρχηγός της μαφίας με τον διοικητή της αστυνομίας. Και εκεί, στους πρόποδες της γυάλινης πόλης, στις παρυφές των αυτοκινητοδρόμων, ζει μες την καλύβα του από καλαμιές ο χαμένος γιος. Ο γιος που γιατρεύτηκε από τις θανάσιμες πληγές του. Που επανήλθε στη ζωή, που εξεδίωξε τα σκουλήκια που είχαν φωλιάσει πίσω απ’ των ματιών του τους βολβούς. Τώρα είναι θεραπευτής. Αγγίζει τους κατατρεγμένους που συρρέουν στο χωράφι με τις βρεγμένες καλαμιές και οι πληγές και οι αρρώστιες τούς εγκαταλείπουν για να φωλιάσουν στο δικό του σώμα. Είναι ένας Σωτήρας των δρόμων, ο Ιησούς με σχιστά μάτια.

Εκδικητή δεν έχει, μα έχει δυο επίπεδα η ταινία. Το πρώτο είναι αυτό της αστυνομικής ταινίας, το οποίο συνεχώς και επίτηδες υποσκάπτει. Το δεύτερο, που με μεράκι αναπτύσσει ο σκηνοθέτης, είναι αυτό της θρησκευτικής αλληγορίας. Ο Κλάιν πετά από την «Πόλη των Αγγέλων» για τις Φιλιππίνες. Πρόκειται για τη χώρα εκείνη της Ασίας που ο πληθυσμός της είναι ρωμαιοκαθολικός. Για τη χώρα της ένδειας, όπου οι τροπικές βροχές συχνά γίνονται τυφώνες που εκδικητικά τη σαρώνουν. Και οι κάτοικοί της ως περιπλανώμενοι Ιουδαίοι καθαρίζουν τα σαλόνια μας στις πλούσιες πρωτεύουσες.

 

Και ύστερα πετά για το Χονγκ Κονγκ. Το χρηματιστήριο καλπάζει σε αυτή τη γη του Μαμωνά. Τα κτήριά του μοιάζουνε με πύργους της Βαβέλ. Ο αρχηγός της μαφίας είναι το κακό ενσαρκωμένο, έτσι που αιματοβαμμένα τιμωρεί και ηδονίζεται. Και ο ντόπιος αστυνομικός είναι η υπόσχεση της επί της γης δικαιοσύνης. Με μια σφαίρα στην κοιλιά θα δει το δεύτερο μισό του φιλμ από το νοσοκομείο…

Ανάμεσά τους κινείται και «ένα μουνί γεμάτο πρέζα» ή με άλλα λόγια, μια Μαρία Μαγδαληνή. Και αυτή είναι που πρώτη θα εντοπίσει το χαμένο Γιο. Ο οποίος θεραπεύει υποφέροντας την πάσχουσα ανθρωπότητα. Τον πόνο της οποίας στα σάρκινα γλυπτά του απαθανάτιζε ο δολοφόνος…  

Το τέλος κρύβει – φυσικά – μια σταύρωση. Το σανίδι του παραπήγματος με το καρφωμένο σώμα, ευλαβικά θα το σηκώσει ο Κλάιν για να το κομίσει στο βιομήχανο Πατέρα. Τα φάρμακα θεραπεύουν και δηλητηριάζουν ταυτοχρόνως, και οι τιμές τους αυξομειώνονται τα κέρδη ακολουθώντας. Το μόνο που πάντα μένει είναι το σώμα μας, το σώμα που υποφέρει, ματώνει και ερωτεύεται. 

Αλλόκοτη ταινία, με υπέροχη φωτογραφία και ατμόσφαιρα. Σας την προτείνω – άλλωστε το Πάσχα πλησιάζει – ακόμα και αν ελλοχεύει ο κίνδυνος στο τέλος να με βλαστημήσετε. Εμένα τελικά μου άρεσε, παρ’ όλο που εκδικητή δε βρήκα.

Τον Ιησού τον βάφτισε ο Ιωάννης. Τις ταινίες ποιος άραγε τις βαφτίζει στα ελληνικά;   

Αξιολόγηση: * * *  (3)

Δημήτρης Δρένος

δημοσιεύτηκε στο Φιλμ Νουαρ, 25/4/2013

BROKEN CITY

Σκηνοθεσία: Άλαιν Χιουζ
Παίζουν: Μαρκ Γουώλμπεργκ, Ράσελ Κρόου, Τζέφρυ Ράιτ, Μπάρυ Πέπερ, Κάθριν Ζέτα Τζόουνς, Ναταλί Μαρτίνεζ
Διάρκεια: 104΄
2013

Broken city… δηλαδή σπασμένη πόλη. Κάτω από τα θρύψαλα των αξιών και του καθήκοντος, σηκώνεται «λαβωμένος» ο Μπίλλυ Τάγκαρτ. Υπήρξε ένας καλός αστυνομικός, τώρα θα είναι  ένας άσημος ιδιωτικός ντετέκτιβ που θα φωτογραφίζει άπιστα ζευγάρια.

Broken city… δηλαδή χρεωκοπημένη πόλη. Ο διεφθαρμένος δήμαρχος κατεργάζεται ανόσιες οικονομικές συμφωνίες κάτω από το τραπέζι. Ύπουλες αστικές αναπλάσεις, τα σπιτάκια των φτωχών κατοίκων βορά στους αστραφτερούς ουρανοξύστες των πλουσίων.  

Broken city… δηλαδή χαλασμένη πόλη, χαλασμένες σχέσεις. Ο γάμος του δημάρχου σαπίζει, η σχέση του Τάγκαρτ με την πουερτορικανή κοπέλα του σαπίζει και αυτή. Δεν υπάρχει ψυγείο αξιοπρέπειας στις ψυχρές τις πόλεις. Και η τελική ημερομηνία λήξης όλο πλησιάζει.

Είναι η μέρα των εκλογών. Ο χαρισματικός αντίπαλος του διεφθαρμένου δημάρχου φωνάζει: «έχουμε ταξικό πόλεμο». Μα οι φωνές του σκεπάζονται από τα αστειάκια του δημάρχου στο ντιμπέιτ και απ’ τα γελάκια του κοινού. Την άλλη μέρα το δεξί του χέρι θα βρεθεί κομμένο – δολοφονημένος ο εμπνευστής της καμπάνιας του με μια σφαίρα στο κεφάλι. Και ο Μπίλλυ Τάγκαρτ θα νιώσει για άλλη μια φορά να τον καλεί το χρέος…

Υπόσχεται αρκετά η ταινία μας, μα λιγότερα μας παραδίδει. Είναι ωραία τα πλάνα της από τις μέρες και τις νύχτες της πόλης-κράτους που λέγεται Νέα Υόρκη. Μπλέκει σταδιακά το κουβάρι των ενοχών και των συμφερόντων και ύστερα το ξετυλίγει. Προσφέρει λίγο ξύλο και λίγο έρωτα, ίντριγκες και δολοπλοκίες. Ωστόσο ούτε μια στιγμή δε γλιτώνει από τη βαριά κατηγορία του déjà vu, καθώς ό,τι μας δείχνει το έχουμε ξαναδεί σε κάποια άλλη αντίστοιχη ταινία. Παρ΄ όλα αυτά, βλέπεται ευχάριστα, ιδίως αν σε έχει εκνευρίσει υπερβολικά ο δήμαρχος και περιμένεις με ανυπομονησία να του περάσουν χειροπέδες…

Μα προσοχή! Είθισται ενίοτε να βάζουν και δημάρχους στο κελιά. Δικαιοσύνη ανέξοδη και στάχτη στα μάτια, κάθε που το παιχνίδι αρχίζει να χοντραίνει και να παίζεται βαθύτερα. Ναι. Έχουμε ταξικό πόλεμο. Και αυτός δεν πολεμάται ούτε κερδίζεται από τους ιδιωτικούς ντετέκτιβ.

Αξιολόγηση: * *   (2)

Δημήτρης Δρένος

δημοσιεύθηκε στο Φιλμ Νουάρ, 28/3/2013